Op een vroege maandagochtend trokken Job en ik (Hedwig) met stagiaire Martha mee de dorpen in. Ze wilde graag laten zien waar zij en haar collega’s zich met passie voor inzetten. We gingen van plek naar plek en de hoop in ons hart groeide mee.

In verschillende dorpen beheren boeren samen een dorpsvoedselbos. Dit zijn omheinde proeftuinen waarin ze gewassen kunnen verbouwen die een goede aanvulling zijn op hun maisoogst, zoals papaja, cassave en zoete aardappel. Martha en de trainers van Mitongwe begeleiden de voorbereiding, aanplant en het onderhoud. De lokale boeren werken mee en kunnen vragen stellen over de details.

Zelf ben ik niet zo super bekend met plantafstanden, watervoorziening en de groei van mangobomen. Wat me vooral raakt is de vreugde van de mensen. Ook als we de tiende boer spreken die glimmend een rondleiding geeft, vind ik het nog steeds net zo fantastisch.

Stappen richting verandering

Natuurlijk betekent dit niet dat alle honger voorbij is, maar het zijn mooie stappen richting het diversificeren van gewassen, verrijken van de bodem en risicospreiding bij misoogst door droogte. Het werkt samenbindend.

Zondagochtend vroeg beklommen we een berg in de directe omgeving van het Mitongwe Trainingscentrum en boven op de bergtop kon je duidelijk de contouren van de boerderij zien. Heel veel groen! Toen ik tussen de dorre stroken land (in de naburige omgeving) nog eens goed keek, zag ik hier en daar groene plukjes. Heel bemoedigend dat de impact langzaam maar steady wordt vergroot.

Martha’s verhaal

Martha zei ook nog iets moois erover: “Mais is wat mensen kennen en willen eten. Ze zijn niet tegen andere gewassen, maar ze vinden het gewoon spannend. Als je ze uitlegt dat je op meerdere momenten van het jaar kan oogsten én dat je ook voor de markt kan produceren, dan willen ze graag de overstap maken.”

Ik kon het niet laten om Martha naar haar lievelingseten te vragen. De meeste Malawianen antwoordden steevast ‘mais’. Maar Martha antwoordde: “Spaghetti.” Leuk als mensen je zo kunnen verassen.