Kathy’s maïsveld: teleurstelling en doorzettingsvermogen
We stonden teleurgesteld naar Kathy’s maïsveld te kijken. Vorig jaar oogstte ze er vijf zakken maïs mee, dankzij onze landbouwmethode. Nu verwacht ze niet meer dan twee. “Het was de droogte,” zei ze.
We adviseerden laat te zaaien, afgelopen twee jaar was dat het enige juiste advies. Boeren die bij de eerste regens zaaiden, konden hun maïs er weer uittrekken, want na regen volgde altijd droogte. Maar dit jaar begon de regen extreem vroeg en hield aan. De droogte kwam pas in januari, net toen onze laat geplante maïs het kwetsbaarst was.
Toch zegt Kathy dat ik niet bang hoef te zijn dat ze hiermee gaat stoppen. Ze heeft de oogst van vorig jaar gezien en dat was bewijs genoeg dat deze methode kan werken. Ze accepteert dit jaar als een terugslag en gaat volgend jaar gewoon nog een keer proberen.
Als we bijna weglopen, duikt ze nog even haar andere maïsveld in, dat ze naar eigen inzicht heeft verbouwd: vroeg gezaaid en met kunstmest gevoed. Het ziet er een stuk beter uit.
“Wil je maïs mee?” hoor ik haar roepen. Ik wil eigenlijk ‘nee, natuurlijk niet!’ terugroepen. ‘Eet dat lekker zelf op!’ Maar het is me ingeprent dat je zoiets niet mag weigeren. Ik voel me allesbehalve waardig om dat cadeau in ontvangst te nemen. Wat heeft ze dit jaar aan ons advies gehad?
Een lichtpunt in het veld
Gelukkig zijn er ook boeren die het wel goed doen, of zelfs beter dan vorig jaar. Esther, volgens de trainer de beste boerin van het dorp, ontvangt ons thuis. “Ik wou dat je m’n veld kon zien,” zegt ze, “maar het is helaas heel ver weg.”
Die hoopvolle twinkeling in haar ogen blijft me bij. Zullen we dan toch maar ‘even’ gaan kijken?
Nadat we met de quad het eerste flinke stuk hebben afgelegd, volgt nog een half uur lopen op een smal paadje door de maïsvelden. Wat een eind! En dit doet ze dus elke dag. De composthoop die ze bij haar huis had gemaakt, heeft ze beetje bij beetje, op haar hoofd, naar haar veld gedragen. Later droeg ze er ook nog tientallen liters water heen om de vloeibare meststoffen te verdunnen die ze zelf heeft leren maken. Ik vraag al: “Zijn we er bijna?”, en dat zonder extra bepakking op m’n hoofd.
De beloning van hard werk
De wandeling is de moeite waard. Wat staat haar maïs er prachtig bij! Het geeft me moed: het kan dus, zelfs dit seizoen. Esther vertelt dat het grote verschil tussen haar en andere boeren is dat ze haar veld helemaal heeft gewied voordat ze de maïs zaaide. Veel boeren begonnen pas met wieden toen de maïs al opgekomen was en dat heeft de kwetsbare maïsplantjes geen goed gedaan. Ik hoor dit later ook van andere succesvolle boeren terug. Ik knoop het advies in m’n oren voor volgend jaar. Daar moeten we dus beter op letten.
